บทธรรม คำกลอน

บทความจากสมาชิก
บันทึกธรรม อ่านคำกลอนเพิ่มเติมคลิิกที่ พุทธสุภาษิต
Home : พุทธสุภาษิต : พจนานุกรม : ครูบาอาจารย์ : บทความสมาชิก : Link ธรรมะ : สนทนาธรรม

โดยคุณวิมลสิริUpdate 11/3/2547

ออยมีโอกาสอ่าน "หัวข้อธรรม ในคำกลอน" ของท่านพุทธทาส ขอเลือกมาให้พิจารณาดังนี้ค่ะ คำประพันธ์ บทพระธรรม ไม่จำเพาะ ว่าจะต้อง ไพเราะ เพราะอักษร หรือสัมผัส ช้อยชด แห่งบทกลอน ที่อรชร เชิงกวี ตามนิยมฯ ขอแต่งเพียง ให้อรรถ แห่งธรรมะ ได้แจ่มจะ ถนัดเห็น เป็นปฐม แล้วได้รส แห่งพระธรรม ด่ำอารมณ์ ที่อาจบ่ม เบิกใจ ให้เจริญฯ ให้นิสัย เปลี่ยนใหม่ จากก่อนเก่า ไม่ซึมเศร้า สุขสง่า น่าสรรเสริญ เป็นจิตกล้า สามารถ ไม่ขาดเกิน ขอชวนเชิญ ชมธรรมรส งดกวีฯ "ความสุข" ความเอ๋ย ความสุข ใครๆ ทุก คน,ชอบเจ้า เฝ้าวิ่งหา "แกก็สุข, ฉันก็สุข. ทุกเวลา" แต่ดูหน้า ตาแห้ง ยังแคลงใจ ถ้าเราเผา ตัวตัณหา, ก็น่าจะสุข, ถ้ามันเผา เราก็"สุก" หรือเกรียมได้ เขาว่าสุข สุขเน้อ! อย่าเห่อไป มันสุขเย็น หรือสุกไหม้ ให้แน่เอยฯ "อะไร? ที่ไหน?" อันความงาม มีอยู่ตาม หมู่ซากผี อันความดี อยู่ที่ละ สละยิ่ง ความเป็นพระ อยู่ที่เพียร บวชเรียนจริง นิพพานดิ่ง สู่ที่ตาย ก่อนตายเอย. "โลกนี้คืออะไรแน่?" โลกเรานี้ ที่แท้คือ โรงละคร ไม่ต้องสอน แสดงถูก ทุกวิถี ออกโรงกัน จริงจัง ทั้งตาปี ตามท่วงที อวิชชา จะลากคอ, โลกนี้คือ กรงไก่ เขาใส่ไว้ จะนำไป แล่เนื้อ ไม่เหลือหลอ จิกกันเอง ในกรง ได้ลงคอ เฝ้าตั้งข้อ รบกัน ฉันนึกกลัว...เอยฯ "การงาน" อันการงาน คือค่า ของมนุษย์ ของมีเกียรติ สูงสุด อย่าสงสัย ถ้าสนุก ด้วยการงาน เบิกบานใจ ไม่เท่าไร รู้ธรรม ฉ่ำซึ้งจริง ตัวการงาน คือตัวการ ประพฤติธรรม พร้อมกันไป หลายล้ำ มีค่ายิ่ง ถ้าจะเปรียบ ก็เหมือนคน ฉลาดยิง นัดเดียววิ่ง เก็บนก หลายพกเอยฯ "เป็นอยู่ด้วยจิตว่าง" จงทำงาน ทุกชนิด ด้วยจิตว่าง ยกผลงาน ให้ความว่าง ทุกอย่างสิ้น กินอาหาร ของความว่าง อย่างพระกิน ตายเสร็จสิ้น แล้วในต้ว แต่หัวที ท่านผู้ใด ว่างได้ ดังว่ามา ไม่มีท่า ทุกข์ทน หม่นหมองศรี "ศิลปะ" ในชีวิต ชนิดนี้ เป็น"เคล็ด" ที่ ใครคิดได้ สบายเอยฯ "เป็นมนุษย์ หรือเป็นคน?" เป็นมนุษย์ เป็นได้ เพราะใจสูง เหมือนหนึ่งยูง มีดี ที่แววขน ถ้าใจต่ำ เป็นได้ แต่เพียงคน ก็เสียที ที่ตน ได้เกิดมา ใจสะอาด ใจสว่าง ใจสงบ ถ้ามีครบ ควรเรียก มนุสสา เพราะทำถูก พูดถูก ทุกเวลา เปรมปรีดา คืนวัน สุขสันต์จริง ใจสกปรก มืดมัว และร้อนเร่า ถ้ามีเข้า ควรเรียก ว่าผีสิง เพราะพูดผิด ทำผิด จิตประวิง แต่ในสิ่ง นำตัว กลั้วอบาย คิดดูเถิด ถ้าใคร ไม่อยากตก จงรีบยก ใจตน รีบขวนขวาย ให้ใจสูง เสียได้ ก่อนตัวตาย ก็สมหมาย ที่เกิดมา ; อย่าเชือนเอยฯ "มองแต่แง่ดีเถิด" เขามีส่วน เลวบ้าง ช่างหัวเขา จงเลือกเอา ส่วนที่ดี เขามีอยู่ เป็นประโยชน์ โลกบ้าง ยังน่าดู ส่วนที่ชั่ว อย่าไปรู้ ของเขาเลย จะหาคน มีดี โดยส่วนเดียว อย่ามัวเที่ยว ค้นหา สหายเอ๋ย เหมือนเที่ยวหา หนวดเต่า ตายเปล่าเลย ฝึกให้เคย มองแต่ดี มีคุณจริงฯ "ตาบอด - ตาดี" หมู่นกจ้อง มองเท่าไร ไม่เห็นฟ้า ถึงฝูงปลา มองไม่เห็น น้ำเย็นใส ไส้เดือนมอง ไม่เห็นดิน ที่กินไป หนอนก็ไม่ มองเห็นคูถ ที่ดูดกิน คนทั่วไป ก็มอง ไม่เห็นโลก ต้องทุกข์โศก หงุดหงิด เป็นนิจสิน ส่วนชาวพุทธ์ ประยุกต์ธรรม ตามระบิล เห็นหมดสิ้น ทุกสิง ตามจริงเอยฯ "การพึ่งผู้อื่น" อันพึ่งท่าน พึ่งได้ แต่บางสิ่ง เช่นพึ่งพิง ผ่านเกล้า เจ้าอยู่หัว หรือพึ่งแรง คนใช้ คนควายวัว ใช่จะพ้น พึ่งตัว ไปเมื่อไร ต้องทำดี จึงเกิดมี ที่ให้พึ่ง ไม่มีดี นิดหนึ่ง พึ่งเขาไฉน? ทำดีไป พึ่งตัว ของตัวไป แล้วจะได้ ที่พึ่ง ซึ่งถาวร พึ่งผู้อื่น พึ่งได้ แต่ภายนอก ท่านเพียงแต่ กล่าวบอก หรือพร่ำสอน ต้องทำจริง เพียรจริง ทุกสิ่ง,ตอน นี้, จึงถอน ตัวได้ ไม่ตกจม จะตกจน หรือว่า จะตกนรก ตนต้องยก ตนเอง ให้เหมาะสม ตนไม่ยก, ให้เขายก นั้นพกลม จะตกหล่ม ตายเปล่า ไม่เข้าการฯ "นายเหนือหัว" นายของตน คนที่หนึ่ง คือท้องปาก ยามท่านอยาก ท่านเรียกร้อง ต้องรีบหา มาป้อนท่าน ให้ทัน แก่เวลา ท่านชื่อว่า "นายกิน" เก่งสิ้นดี นายของตน คนที่สอง คือเนื้อหนัง ท่านไม่ฟัง เสียงใคร ใฝ่เสียดสี แต่ในเรื่อง นุ่มเนื้อ เหยื่อโลกีย์ ชื่อท่านมี ว่า"นายกาม" ตะกลามจริง นายของตน คนที่สาม คือหูหัว เฝ้ายกตัว เรื่อยไป คล้ายผีสิงห์ ทั้งยกหาง แกว่งไกว ไวกว่าลิง มีชื่อพริ้ง ว่า"นายเกียรติ" ใครเกลียดเอยฯ คนนี้ ผู้แต่งใช้นามปากกาว่า "อิสรา"ค่ะ ในหนังสือ "งดงามในความง่าย" ค่ะ คัดเลือกมาบางตอน ดังนี้ จะเสพสุข สนุกสนาน อีกนานไหม วันและวัย ล่วงลับ ไม่กลับหลัง มัวร้องเพลง ชมไพร สุขใจจัง วิมานที่ วาดหวัง อาจพังทลาย เกิดมาแล้ว ต้องสร้างสรร ใช่ฝันเฟื่อง ปล่อยเวลา เปล่าเปลือง นั้นเรื่องง่าย ใช้เวลา ให้คุ้มค่า คือทุ่มกาย ทนลำบาก เพื่อสบาย เมื่อปลายมือ "เหนื่อยตาย"สิชาวโลก เขายกย่อง หากจะต้อง "อดตาย" ไม่อายหรือ เถอ เร่งสร้าง พลังแรง แกร่ง-ฝึกปรือ ด้วยงานคือ นิยาม ความเป็นคน "จากภาพที่มียอดเถาวัลย์เกาะไม้ที่ผุ" แม้เป็นเพียง ตอไม้ ที่ผุกร่อน ยังแทรกซ้อน สิ่งหนึ่ง ซึ่งอบอุ่น คือชีวี สีเขียว เรียวละมุน ที่ค้ำจุน โลกไว้ ให้ร่มเย็น ชีวิตใช่ เดียวดาย และไร้หวัง ชีวิตยัง มีสุข ในทุกข์เข็ญ มีคนให้ มีใครรับ ปรับเปลี่ยนเป็น โลกที่เห็น ก็สดสวย ด้วยเกื้อกูล บทธรรม(ยังไม่ได้ส่งเลย) และกลอนที่บ้านมีเยอะค่ะ ไม่ทราบว่าจะส่งทางไหน ถึงจะได้มากกว่านี้(แนบไฟล์ไม่เป็นค่ะ รบกวนแนะนำด้วยนะคะ) ยังไงหากมีโอกาส จะทะยอยส่งไปให้นะคะ หรือให้ส่วนนี้เป็นหัวข้อรวม บทธรรม - คำกลอน ทั่วทุกสารทิศเลยก็ได้ค่ะ ขอบพระคุณค่ะ ออย


วันที่ 10 - 13 ตุลาคม 46 ออยได้มีโอกาสไปค่ายพัฒนาจิต กับชมรมพุทธ ที่วัดป่าบ้านตาด และวัดป่าแก้วชุมพล สกลนคร จึงขอเล่าเรื่องราวดังนี้ค่ะ

สิบตุลา เวลาเย็น ขึ้นรถแล้ว	จิตเพริศแพร้ว ตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว
รถมุ่งสู่ วัดบ้านตาด พิพัฒน์ใจ	รำลึกถึง คราใด ใจเปรมปรีด์
ถึงศาลา วัดบ้านตาด จัดแจงของ	แล้วเห็นพ้อง ต้องกัน พลันเร็วรี่
สู่โรงทาน ที่เรียงราย ในทันที	กำลังพร้อม น้อมพลี ที่วัดเอย
ช่วยงานจน รุ่งสาง สว่างแล้ว	ยังแน่แน่ว ต่อไป ไม่นิงเฉย
กฐินใหญ่ ครั้งสุดท้าย หลวงตาเปรย	สิ่งเอื้อนเอ่ย เคยทำมา เพื่อชาติไทย
ทอดกฐิน ทองหนึ่งโล โอโห!เยี่ยม	ฤทัยเปี่ยม กว่าทำบุญ รุ่นไหนไหน
ร่วมเดินทาง รวมพลัง อย่างตั้งใจ	สร้างบารมี ให้เกิดใน ใจกายตน
เสร็จกฐิน มุ่งหน้าสู่ วัดป่าแก้ว	ใจผ่องแผ้ว เลิศล้ำ ธรรมเป็นผล
จิตรำลึก ฝึกกายใจ ในบัดดล	ทั่วทุกคน ขวนขวาย ในกรรมดี
ท่านอาจารย์ นารีรัตน์ รักวิจิตกุล	ผู้เกื้อหนุน ค่ายพัฒนา จิตครานี้
เป็นที่พึ่ง ที่ระลึก ฝึกตนดี	ขมันขมี ดำรงตน คนพรหมจรรย์
ค่ายแห่งนี้ มีเพื่อนใหม่ จริงใจเหลือ	ต่างมาเพื่อ ฝึกฝนใจ ไม่แปรผัน
แนวปฏิบัติ ประยุกต์ใช้ ในปัจจุบัน	พระอาจารย์ อุ่นนั้น ท่านเมตตา
สรรพสัตว์ น้อยใหญ่ ในวัดนี้	อยู่ร่วมกัน โดยไม่มี การเข่นฆ่า
สาธุชน มาด้วยแรง แห่งศรัทธา	เก็บเกี่ยวสิ่ง สูงล้ำค่า มาสู่ใจ
ค่ายพัฒนา จิตใจ ให้เรามาก	ให้รู้จัก สิ่งหลายหลาก ยากจะฝืน
แต่หากรู้ เท่าทัน มันจะตื่น	สุขสดชื่น รื่นรมย์ สมดังปอง

(ประพันธ์ ใช้เวลา 3 ชม. เวลา 22.00-01.00 น. 12/10/46 หลังจากเดินจงกรม ที่วัดป่าแก้วชุมพล)

************************************************************************